Cléo de 5 à 7 (1962) – Agnès Varda

Cléo de 5 à 7 (1962)
In Cléo de 5 à 7 is zangeres Cléo (Corinne Marchand) ervan overtuigd dat ze ziek is. Om 19u heeft ze een afspraak bij haar dokter, het is nu 17u. Varda toont wat er in de tussentijd gebeurt en hoe Cléo het leven stilaan op een andere manier begint te bekijken, wandelend door de straten van Parijs in de jaren zestig.
Agnès Varda eigende zich op haar eigen manier een plek toe binnen de door mannen geleide Nouvelle Vague-beweging. Waar vrouwen vaak met een male gaze, objectiverende en stereotyperende blik in een hoekje werden geduwd als “de mooie vrouw”, omarmt Varda deze stereotypen om ze vervolgens in vraag te stellen. Via Cléo’s zelfreflectieve tocht volgen we haar subjectieve blik, waarin haar schoonheid – door de blikken van anderen – en haar mortaliteit bevraagd worden. Met sterke symboliek rond spiegels, parels en kikkers verweeft Varda thema’s die vandaag nog steeds actueel zijn rond de vrouwelijke blik in cinema. Innovatief, eerlijk en luchtig plaatst ze deze thematiek al in 1962 centraal.

Made by Mondays
Elke maand neemt één vrijwilliger van filmhuis Klappei de programmatie van de maandagavonden in handen. Vanuit een persoonlijke interesse of nieuwsgierigheid stelt die een reeks samen rond een thema, genre of specifieke regisseur.

Maart: Agnès Varda door Lili
In een maand waarin op 8 maart de vrouw en haar strijd voor gelijkheid gevierd wordt, schijnen we bij Klappei graag een licht op belangrijke vrouwen in de cinema. Daarbij kunnen we niet om Agnès Varda heen, de in Brussel geboren regisseuse, vaak omschreven als de ‘godmother of cinema’.
Binnen de jaren 60, wanneer de vrouw niet geacht werd de rol van regisseur op zich te nemen, trad Varda naar voren met een bijzondere filosofie voor haar tijd. Ze streefde naar een horizontale filmset waarin ze zich, in tegenstelling tot haar mannelijke collega’s, niet als regisseur boven de anderen plaatste, maar het maakproces zag als een teameffort waarin iedereen gelijk staat. Met haar nieuwsgierige en zeer empathische blik schildert ze van de kleinste zaken de meest kleurrijke portretten, vol met humor en die je steeds anders naar de wereld doen kijken.

Haar invloed op de film werd erkend door onder andere Martin Scorsese, die haar als een van de goden van de cinema titelde, maar ook door de Academy, die haar op het einde van haar carrière in 2017 een ere-Oscar gaf voor haar uitzonderlijke bijdrage aan de filmindustrie, die ze in al haar Varda-magie al dansend ontving.
Toen er mij dus werd gevraagd om een Made by Monday te kiezen voor maart, waarin we in Klappei, vrouwen door 8 maart en de Oscars door de ceremonie op 16 maart centraal wilden zetten, kon ik niet anders dan een van mijn grootste liefdes in de cinema, regisseuse Agnès Varda, uit te kiezen, die me sinds haar zelfgemaakte documentaire over haar leven, Les Plages d’Agnès, niet meer heeft kunnen loslaten. Elke keer als ik een film uit haar rijke oeuvre, gevuld met fictie, kortfilms en documentaires, kijk, word ik ondergedompeld in een heel magische, kleurrijke (ook al zijn sommige films van haar zwart-wit), grappige en diep authentieke wereld waar om elke hoek prachtige details schuilen die blijven verrassen, ook na de vijfde keer dat je het bekijkt.
Beginnend bij Cléo de 5 à 7 (1962), haar tweede langspeelfilm die haar op de kaart zette binnen de invloedrijke Nouvelle Vague, gevolgd door, een twintigtal films later, Les Glaneurs et la Glaneuse (2000), en ten slotte haar egodocumentaire Les Plages d’Agnès (2008).